457Մայրիկ

Մայր, ինչքան որ թեքվում եմ մայր հողին

Եվ անցնում է իմ խենթ տարիքը,

Դու, դու այնքան դառնում ես սիրելի,

Խորն եմ զգում ես քո կարիքը

Ախ, իմ անուշ, իմ անուժ,

Իմ հզոր, քեզ եմ եկել,

Դու երգիր ինձ օրոր,

Դիր իմ գլխին ձեռքդ հնօրյա,

Քո գրկի մեջ ես դեռ երեխա

Խորն է փորվել կնճիռը ճակատիդ,

Ձյունն է սառել քո տաք մազերին,

Նույնն է միայն իմ նկարը պատին,

Մայր, դու ներիր քո խենթ զավակին