138Շտապի՛ր, անառակ որդի,

1. Շտապի՛ր, անառակ որդի,

Քո հայրենի տունն արի՛,

Այնտեղ քեզ է սպասում

Հայրդ` սերն Իր սրտում:

Այնտեղ քո Հայրն է տանջվում

Եվ արտասվում հաճախ,

Հույսով ճամփիդ է նայում՝

Արդյո՞ք որդիս կգա։

2. Ցավերը քեզ պատեցին,

Երջանկությունդ անցավ,

Ընկերներից մերժվեցիր,

Սրտիդ պատեց խավար։

Այնտեղ քո Հայրն է տանջվում

Եվ արտասվում հաճախ,

Հույսով ճամփիդ է նայում՝

Արդյո՞ք որդիս կգա։

3. Թե քեզ համար դժվար է,

Սիրտդ քեզ մեղադրում է,

Հայրդ արդ քեզ ներում է

Եվ նույն սիրով կանչում։

Այնտեղ քո Հայրն է տանջվում

Եվ արտասվում հաճախ,

Հույսով ճամփիդ է նայում՝

Արդյո՞ք որդիս կգա։

4. Եթե վիճակդ գիտես

Եվ ինքդ քեզ տեսնում ես,

Վեր կաց և Հորդ գնա՛,

Սիրով կանչում է Նա:

Այնտեղ քո Հայրն է տանջվում

Եվ արտասվում հաճախ,

Հույսով ճամփիդ է նայում՝

Արդյո՞ք որդիս կգա։