352Ի՜նչ մութ էր գիշերն, որ պատած էր հոգիս,

Էլմ. 252

1. Ի՜նչ մութ էր գիշերն, որ պատած էր հոգիս,

Ի՜նչ խոր էր տառապանքն իմ Փրկչիս,

Երբ որ անցավ հոգվույս ալեկոծ ծովեն,

Ցրվեց խավարն ու սիրտս ըրավ շեն:

Մինչև Գողգոթա գնաց ինձի համար,

Ինձի համար, ինձի համար,

Մինչև Գողգոթա գնաց ինձի համար,

Մեռավ, որ ինձ կյանք տար:

2. Մեղքիս տակ դողալով՝ ընկա ոտքերուն,

Անծանոթ էր ինձ ձրի փրկություն,

Հուզիչ ձայն մը ըսավ. «Փարատե՛ վախերդ,

Հիսուս ներեց բոլոր քո մեղքերդ»:

3. Հիանալի սեր մ՛էր Հիսուս ցույց տվավ,

Գահը թողելով՝ Գողգոթա եկավ,

Հնձանի մեջ կոխեց Ինքն առանձին,

Անհուն փա՜ռք սուրբ անվան իմ Փրկչին:

Նոտաները