104Ով սուրբ Գլուխ, ինչո՞ւ ես

1. Ով սուրբ Գլուխ, ինչո՞ւ ես

Ցավի մեջ ընկղմած.

Ինչո՞ւ վիրավորված ես,

Եվ փուշերով պսակված:

Ով սուրբ Գլուխ, փառքովդ

Երկինք կը լեցընես.

Բայց հոս արյունալիցդ,

Դուն պատվական ինձ ես:

2. Ո՜հ, ի՜նչ ցավով լցված ես,

Ի՜նչ անար•անքներով.

Տրտմությունով պատած ես,

Բայց վերջը ցնծումով:

Ամեն Քու ցավն ու •ութը

Չարերը կփրկե.

Մերն էր բոլոր հանցանքը,

Պատիժն Ան կքաշե:

3. Ի՞նչ խոսք, ով իմ Փրկիչս,

Գտնեմ քեզ օրհնելու.

Որ հաճեցար իմ անձս

Մահվամբդ փրկելու:

Տեր, տուր որ Քո շնորհքովդ

Հավատարիմ մնամ,

Եվ հավիտյան Քո սերդ

Բնավ ես չմոռնամ:

4. Չըլլա, որ Քեզ թողում, Տեր,

Եվ ոչ Քեզմե թողվիմ,

Հավատքս Քեզ կընդունի, Տեր,

Եվ միշտ Քուկդ է սիրտն իմ:

Երբ սպառի իմ կյանքս,

Ու մահ ինձի հասնի,

Տուր, որ հատնին ցավերս,

Հո•իս ալ Քովդ հան•չի: