121Ողորմե ինձ, ողորմե ինձ,

1.Ողորմե ինձ, ողորմե ինձ,

Ով Որդի Դավթի, Քրիստոս ,

Այսպես կաղաչեր ճամփուն վրա,

Կույր, աղքատ Բարտեղիմյոս:

2.Լուռ կեցիր,- ըսին շատերը,

Սակայն այն աղաղակեց,

Անհամբեր մինչև որ Տերը,

Զինք •ութով իրեն կանչեց:

3. Չեր արծաթ անոր խնդրածը,

Թեպետ էր սովոր մուրալ,

Դավիթի Որդուն տվածը,

Չեր կարող ուրիշ մը տալ:

4.Տեր վերցուր այս կուրությունը,

Թող աչքերս բացվին, ըսավ,

Շուտ տեսավ, իսկույն և ինքը

Հիսուսի ետևն ընկավ:

5. Որչափ սիրտն հիմա լեցուն է,

Ամենուն ալ կխոսի,

Այս ողորմությունն անհուն է,

Ի՜նչ Փրկիչ զարմանալի:

6. Ե՜րանի թե Ասոր քովը,

Կույրերուն ամենը •ար,

Ինք անշուշտ անչափ շնորհքովը,

Շուտ անոնց տեսնել կուտար: