237Տխրել էր հոգիս ամայության մեջ

1. Տխրել էր հոգիս ամայության մեջ,

Արցունք էր իջնում անվերջ ու անվերջ,

Մի սպիտակ ձեռք ինձի մոտեցավ,

Սրբեց աչքերս եւ ուրախացավ: 

Գտնվեցիր դու կորած Իմ Գառնուկ,

Փնտրում էի ես քեզ վաղուց, շատ վաղուց,

Կտամ ես քեզ տուն, անկողին փափուկ,

Որ չէիր ունեցել նույնիսկ դու մանկուց:

2. Աչքերս բացի տեսա Հիսուսին,

Տեսա Աստծո Գառին ու լույսին,

Սուրբ Հո•ին տիրեց, խավարը անցավ,

Գիշերվա մութը իսպառ վերացավ:

Գտնվեցիր դու կորած Իմ Գառնուկ,

Փնտրում էի ես քեզ վաղուց, շատ վաղուց,

Կտամ ես քեզ տուն, անկողին փափուկ,

Որ չէիր ունեցել նույնիսկ դու մանկուց:

3. Եր•ը շուրթերիս ելա Գող•ոթա,

Այնտեղ Հիսուսով փրկություն •տա,

Խաչի վրայից շշնջաց սիրով,

Մեռա քեզ համար, ապրիր ապահով:

Գտնվեցիր դու կորած Իմ Գառնուկ,

Փնտրում էի ես քեզ վաղուց, շատ վաղուց,

Կտամ ես քեզ տուն, անկողին փափուկ,

Որ չէիր ունեցել նույնիսկ դու մանկուց:

4. Ու ես թափեցի իմ վերջին բեռը,

Պարտվեց այնտսղ չարը ու նեռը,

Եր•եցի մաղթեր•ն մեծն հաղթության,

Հաղթանակ տարա արյունով Գառան:

Գտնվեցիր դու կորած Իմ Գառնուկ,

Փնտրում էի ես քեզ վաղուց, շատ վաղուց,

Կտամ ես քեզ տուն, անկողին փափուկ,

Որ չէիր ունեցել նույնիսկ դու մանկուց: